Severek okuduğum on öyküsü asla didaktik değil ve olumlu bakış açısına sahip. Tamamı birinci şahısla yazıldığı için okuru çabucak içine çeken öyküleri okurken bazen güldüm, bazen şaşırdım ya da düşündüm.  Örneğin, ev tozunun ağzından öykü yazmak kimin aklına gelir ki? Peki, temizliği önemsemeyen çocuk bu öyküden bir şey öğrenebilir mi? 

Son zamanlarda evlerde bakılan kediler, köpekler epeyce çoğaldı. Onların insanlarla ilişkisi nasıldır? Sokakta yaşayan hayvanlar bundan payını nasıl alır? 

Doğada hazıra konmak, yiyecek bulmak için çabalamamak nasıl sonuç doğurur? Tembel bir çocuk bu öyküyü okurken acaba kendine pay çıkarır mı? 

Çalışan çocuklar ne hisseder, nelerle karşılaşırlar? Sokakta çalışan çocukların, annesi babası çalışan çocuklarla yalnızlık gibi ortak sorunları olabilir mi? 

Pis dediğimiz, korktuğumuz, görünce bucak bucak kaçtığımız, hatta öldürmeyi bile düşündüğümüz farelerin yaşam hakkı var mıdır?  

Tüylü şeylere dokunamayan bir kızın (Bu yazarın kendisidir) hayvan sevgisi bu hissini yenebilir mi? 

Minnacık çocuklarda içgüdüsel olarak hayvan sevgisi, doğa bilinci olabilir mi? 

Eski evler yıkılıp apartmanlara dönüştürülürken, oradaki ağaçlar hüzünlenirken aynı zamanda umutlu olabilirler mi?  

Martı ile ahtapot dost olabilir mi? 

Kısaca bolca hayvan öyküsünün bulunduğu bu kitabı okuyan çocuklar hem kendilerinden bir parça bulacaklar hem öğrenecek hem de eğlenecekler.

Bihter Bilir; Caniko ile Bambam; KKM Yayınları, 2026, 64s.

Hedef Kitle:  Çocuk 

Açık Kürsü'de yayımlanan içerikler, doğrudan yazarın kendi sorumluluğundadır.

Eksi 18 Edebiyat Topluluğu'nun görüşlerini yansıtmayabilir.